bezdroża

Jak się masz. Dziękuję, że napisałaś taki ciepły i szczery list. Bardzo dobrze się czyta o małych pasjach innych, takich które choć maleńkie (siedzenie na rozchybotanych krzesłach) to dają dużo radości i pokazują bliskość drogich nam osób. Nie dziwię się, że czujesz skrępowanie ja też próbuje wypaść jak najlepiej i wcale nie uważam tego za zakłamanie. Czasem tak jest, ze chcemy dobrze wypaść aby sprawić przyjemność przyjacielowi, w końcu jeśli to dobry przyjaciel to nasze małe zmartwienia i komplikacje z własną duszą wcale go nie ucieszą. Tak to już bywa, że przyjaciela nie bardzo da się oszukać. Możemy próbować być inteligentniejsi, moralniejsi niż naprawdę jesteśmy ale on jak radar wyczuje fałsz i zrozumie, że maski są czasem potrzebne. Tak jak Miles rozumiał Jacka choć wcale nie podzielał jego pasji do podrywania. Bo to wspaniałe mieć wspólne bziki ale wspaniałe też jest mieć swoje własne bziki i mieć pewność, że ktoś je rozumie. Można mu się także odwdzięczyć rozumiejąc jego bziki J. Przyjaciele z zewnątrz to dobra sprawa, ale oni też mają swoich zbzikowanych bliskich;). Siadają z nimi wieczorami i smakują filmy, które dobrze wchodzą pod wino i sery. Taki przyjaciel chętnie posłucha lub przeczyta potem o seansie i kłębiących się w głowie myślach i choć czasem przekaz w słowach nie zawsze oddaje dokładnie to co chcemy powiedzieć to można liczyć na zrozumienie bo z przyjacielem tak to już jest. kapelusznik